Мая
самая папулярная за жыцьцё фраза: “ Усё Будзе Добра.
”
Складана
ўявіць і палічыць, а колькі ж я насамрэч разоў яе вымаўляла. Прычым не толькі сабе, але й
іншым людзям. Звычайна ўсе ўсьміхаюцца і згаджаюцца. Ну, натуральна, як жа
інакш?
У жыцьці
кожнага ё свая
зэбра. У кагосьці яе палоскі на шкуры мільгаюць, бы ліхтарыкі на
навагодняй ялінцы, а ў кагосьці яна адметная надзвычайнай цягучкай. Такое пачуцьцё
што гэты жах (чорная паласа) ніколі не скончыцца. І таму такія людзі зачастую
проста не заўважаюць белую…
Гэтая
восень – незвычайна 100%. Магчыма, таму што сямнаццатая. Магчыма, таму што жыцьцёвы
цягнік яшчэ не пасьпеў звыкнуцца да новых рэйкаў. Магчыма, таму што ў галаве
занадта шмат бывае ўсялякай дрэні, а людзі навокал такія шчасьлівыя. Я люблю
калі людзі вакол шчасьлівыя. Тады зь імі ё над чым сьмяяцца, аб чым размаўляць
і ўвогуле неяк зараджаешся крыху ад іх нават. Гэта насамрэч крута.
Чамусьці
гэтай восеню ўсіх цяне на каханьне. Пачуцьці, эмоцыі, прызнаньні. Такое адчуваньне,
што канец сьвету ніхто не адмяняў, і таму людзі імкнуцца як мага хутчэй
знайсьці сябе, сваю палавінку і абавязкова(!) паведаміць ёй аб гэтым. Паўсюль адныя
закаханыя, рамантычныя статусы і супольныя аватаркі. Гэта так міла =)
А ў мяне
ўсё добра. Адназначна. У гэта хочацца верыць, ды й насамрэч, няма чаго
ўскладняць жыцьцё. Усё проста. =)
