Ведаеце, гэта як абухом па галаве...

Такое пачуццё, што хтосьці ціхенька на насочках у цемры падыйшоў ззаду і з усёй сіыы абухом па галаве ляпнуў, што дзень народзінаў праз 4 дні (ужо амаль тры О_о) і вяселле крыху больш чым праз тыдзень. ОоооЛОло))))

Тры месяцы на беларускай!

 Ну, думаю, шмат хто з маіх знаёмых і сяброў сутыкнуўся з тым, што я размаўляю часам на беларускай. Чаму? Пытанне доўгае, складанае, і не для гэтага запісу.

гыыы :)

 Але ёсць такая заканамернасць. На беларускай я звычайна размаўляю па-за домам. Ну, з сябрамі – беларусамі, з стрыечнай, у крамах і іншых грамадскіх месцах.

Дома чамусьці не атрымліваецца размаўляць на мове. Напэўна, прычынаю таму тое, штоо ў нас усе размаўляюць на расейскай. Ну, часам магчыма трасянка. Памятаю, як яшчэ раней, калі прыязжала з такім беларускім настроем дадому з ШМЖ, маёй беларускай хапала на паўгадзіны, не больш. Нязручна. Бацьі нічога не гавораць супраць, але адначасова і збіваюць з панталыку, усё роўна пачынаеш перастраівацца пад іх.


   Ды й напэўна дома пануе такі рускамоўны настрой. Вось гэта “шкаф”, “піаніно”, “дверь” а не дзверы, піяніна, шафа… Магчыма, калі б у нас калі-небудзь і размаўляў хто на мове, напэўна было б прасцей. А так не.

   Дык вось! Справа ў тым, што на тры летніх месяца да нас прывязлі бабулю. А яна якраз з таго пакалення, якое добра памятае сталінскія часы, размаўляе на беларускай мове, распавядае цікавыя рэчы. Ну і зразумела што цяпер – дарэчы, жыву з ёй у адным пакоі – я магу вольна размаўляць на беларускай, не збіваючыся на рускамоўнае насельніцтва нашага дома :)

   Спадзяюся што атрымаецца. :)  

Нечаканасць. Або як я сустрэлася з Дарковічам Алесем

  Хм. Згаджуся – нечаканасці любяць не ўсе. І я паспяхова думала, што я ў ліку тых памяркоўных людзей, якія таксама пазбягаюць нечаканасцей і суадносна не любяць калі яны выпадаюць.
  А тут адбылося ўсё інакш. Сённяшняя нечаканасць мне ну вееельмі спадабалася. :) зараз па парадку…

фатаздымак з кантакта

   Раніца. Учора да 12 ночы слухала засынаючы музыку, і з самай раніцы(гадзін 7, 8) таксама рынулася правяраць пошту. Нічога новага, акрамя паведамлення Дарковіча каб сустрэцца. “шкада. Учора ж не дамовіліся… зноўку не сустрэнемся” – чамусьці падумала я.
   Сёння мне трэ было на 12.00 у школу. Палова дванаццатай, паклала бабулю спаць, пачала настрайвацца каб пачаць збірацца. І тут бачу, што перад вакном нехта прайшоў, і праз момант чую званок у дзверы. Адразу падумалася што нехта з родзічаў прыехаў праведаць бабулю. Выбягаю такая давольная, і тут… пад дзвярамі стаіць незнаёмы хлопец. Ну я з недаразуменнем павіталася, і тут ён выпалівае што ён – Дарковіч.

   Гы… мне так цікава ўявіць які ж мяне твар быў у той момант! :) адразу ў думках нешта накшталт “УоЎ”. Адначасова і здзіўленне, і радасць, і яшчэ кіпа пачуццяў. Папрасіла пачакаць, забеглася ў дом, хуценька дала наказ бабе каб чакала бацьку, апранула нешта, закінула на плечы заплечнік і выбягаю з дома. У галаве віхур пачуццяў, і адразу пытанне: “Як так?” ну, я ведаю што ў Сашы ё мой адрас дамашні. Але як жа ён, ніколі не быўшы ў Красным, знайшоў мяне?))
   Дый увогуле нечаканасць з нечаканасцей. Я ўжо змірылася што сустрэцца не атрымаецца, нават падумаць не магла што ён прыедзе… :))))
   Шыкоўна. Напачатку адчувала сябе нязручна крыху. Ну як! Прыехаў чалавек, якога я ведаю толькі па некалькіх паведамленнях, без папярэджання... Але, дарэчы, пасля аказалася што паведамленне на тэлефоны нумар ён ўсё ж адсылаў :D шкада што не на мой :)
    Зайшліся ў школу. Мне павінны былі вярнуць пашпарт і азнаёміць з адзнакамі, ды толькі нахлусілі. Пашпарты нам не вярнулі, затое доўга і нудна распрагалі пра тое, што хутка выпускны, што будзем рабіць на канцэрт, і ўсялякую такую трасцу. У гэты час я пакідала след у нататніку Алеся, ну і ён пісаў мне на лісточку таксама некалькі словаў на памяць.
    Ну пасля мы крыху прагуляліся па Краснаму да чыгункі, пасля да банкамата, і нават паспелі пасядзець у зялёнай кавярні за зялёным столікам. ))
    Падаецца ж – нечаканнасць. Але ж якая прыемная! Было вельмі цікава пазнаёміцца з гэтым чалавекам. Алесь цікавы, мілы, нават смешны часам) Было сумна развітвацца.  Але ж гэта ж не апошняя сустрэча. Спадзяюся :)
    У яго выклікалі ўсмешку некаторыя мае словы, хм, таму іх я часцей і ўжывала, ну гэта па-сакрэту :)
   Увогуле дзень прайшоў шыкоўна. Ну, раніца ў любым выпадку. Шкада, што ўсяго каля трох гадзін пагулялі. Шкадую, што не змагла адказаць станоўча на прапанову Сашкі паехаць у Менск  на занятак па беларускай мове. Ну нічога. Яшчэ ўсё наперадзе! :)

П.с. фота будуць пасля :) сачыце за навінамі :D

Злавіць папутку і паехаць

  Часам так здараецца, што электрычка, на якую мы так спадзяваліся, паспець з'язджае раней. Ну ці аўтобус, ці маршрутка... Ды і мы часам занадта доўга глядзімся ў люстэрка і не паспяваем прыйсці ў час на прыпынак.
   Ну, таксама не варта забывацца пра вечныя адмены на чыгунцы... Якія заўсёды так нечакана (ужо на вакзале) усплываюць для ўсякіх раздалбаеў накшталт мяне. :)
   Вось і сёння. Прыходжу на чыгунку, працягваю грошы за квітком. І тут касір такая кажа мне, што на 14.02, на якую я збіралася сёння ехаць, сёння няма. Толькі праз гадзіну. Ступіла я. Узяла квіток туды і назад, пайшла села на стульчык. Дарэчы, у Красным памянялі стульчыкі на вакзале, гэта факт! Але зараз нязручныя ,меленькія і непрыгожыя.. :(
   Сяджу. У галаве складваецца план што ж рабіць. Пралічваю час, ці паспею, калі паеду на тры. Пасля лагічных роздумаў і ваганняў, рашаю ўсё ж ісці на аўтобус. Ну ці лавіць папутку.

   Блін, вось шанцуе ж мне на прыгоды. падыходжу ўжо да першага прыпынка, ад якога аўтобусы едуць на Менск,  і бачу прыгожы жоўценькі Чысцінскі аўтобус. То бок адразу спадзяванне: "а раптам ён на чыгунку"?)) ха. Смешна. Ужо калі я падбегам пераходзіла дарогу, ён так спакойненька тронуўся і паехаў у Маладэчанскім напрамку. Блін. Думаю, вы разумееце, што я адчувала ў той момант :)
    Ад бузысходнысці зайшлася ў краму ,купіла бутэльку вады. Пасля з рашучасцю пайшла за папуткай. Шчыра кажучы, папуткі я не вельмі люблю. То бок люблю ,але мне больш падабаецца ездзіць без экстрыму... ездзіла ўсяго некалькі разоў, ды тады неяк прасцей было. Падвозілі знаёмыя.
   Выставіўшы ў бок руку зрабіла сумны тварык і пачала чакаць добрых людзей. Сумна менавіта тое, што машын та амаль і не было.../// Але не прайшло і трох хвілін ,як спынілася белая чысцінская машына. Калі не памыляюся, яе часта можна сустрэць і ў нас у Красным :)

http://pics.livejournal.com/belkataline/pic/000gfqxa/s320x240

    Вось. Даехала без прыгодаў. Амаль. :DDDD
 

Выходныя 5-6 траўня ;)

          
   У-у-у-у-у… Люблю цябе, жыццё. Менавіта за тое, што ты часам настолькі безшабашнае, што ў мяне аж дах зносіць адтваіх паваротаў… Справа ў тым, што мой прыродны аптымізм і цяга да прыгодаў прымусілі мяне (я праўда супраціўлялася! :) ) загарэцца жаданем паўдзельнічаць у канфірэнцыі МГА “Гісторыка”на выходных, і загарэцца жаданнем настолькі, што ў мяне атрымалася пераканаць бацькоў!
  Аб тым, што оя там нікога не ведаю, я неяк не асабліва падумала. Як дабірацца – таксама. Але ўсё абыйшлося, у любым выпадку з другім пунктам. Прыехаўшы ў суботу ў Менск я, дзякуючы тэлефоным парадам Зьміцера дайшла да офісу Гісторыкі на Карла Маркса і нават знайшла патрэбную кватэру. Шчасліва выпіўшы там кубак гарбаты, паехалі на метро на Каменную  Горку.  Пры выхадзе з падземкі нас сустрэлі на машыне Кірыла з Юляй, і завезлі на аграсядзібу. Уяўляла безумоўна сядзібу інакш, але уражанне было суперскае! Вялікі светлы прыгожы дом, напоўненны ўсякімі цікавосткамі. Уявіце – ўваходжу, а там шмат людзей, усе яны размаўляюць, п’юць каву/гарбату і… я нікога з іх не ведаю амаль :D


  Пасля была канфірэнцыя. Чыталіся справаздачы, якія пацвярджаліся дэлегатамі з мандатамі. Пасля быў абед. Сапраўды вельмі смачна... Пасля яшчэ адна  канфірэнцыя. Ужо на абедзе я пачала адчуваць сябе ўтульней, хоць крыху, але асвоілася, стала прасцей.
  Але самае цікавае пачалося пасля афіцыйнай часткі, так званная – неафіцыйная. Большасць прысутых днём паехала назад у Менск, а тыя хто заставаўся ночыць на сядзібе паехалі катацца на конях. Хто ніколі не катаўся – той не зразумее, а хто ўжо перажываў такое – зразумее моц майго захаплення і васторга. Раней мне даводзілася ўсяго раз паспрабаваць сябе ў такой ролі, але тады я была малая і нічога не памятаю. А зараз… Гэта было шыкоўна. Адчуваць што ты сядзіш на разумнай жывёле, якая слухаецца любога твайго руха, якая дазваляе табе ўбачыца наваколле  зусім па іншаму чым раней… Я не магу патлумачыць, мне проста не хапае словаў. Але праўда, гэта было проста выдатна. Супер. Хачу яшчэ…))))))))

Старшыня МГА "Гісторыка" Таша,
адначасова мая аднафаміліца Міхайлоўская :)

Пасля мы паехалі назад. Я была ўвесь вечар левай. Тлумачу – мне прыйшлося першай залазіць наканя, і ў дадатак назад мне прыйшлося ехаць на каленях у спадара Сяргея. Бо не ўсе змясціліся ў салон. Ну што ж, весела. )
Далей былі шашлыкі, прыгатаваныя Зьміцерамі, і вечар рамансаў да 2.30. Ніколі раней не чула песлі Уланаў, і неверагодна спадабалася. Вельмі класна было ўсё і падрыхтавана: запалілі свечы і выключылі электрычнае святло. Прыгожа. Рамантычна нават. Асабліва класна гучала музыка і свяціла поўня проста ў вакно... Супер, што ж тут сказаць!

Другі дзень пачаўся з рыса і посуду. Прачнулася ў 7.26, застала на кухні Ташу і Зміцера, які чароўным спосабам здолеў зрабіць сабе каву з смятанай і лімонам… Абавязкова паспрабую калі-небудзь гэтак жа :D праграма затрымалася з-за непунктуальнасці дэлегатаў. Многія спазніліся на сняданак, і пачалася афіцыйная частка на гадзіну ці паўтары пазней. Галоўная частка была сёння. Абіралася кіраўніцтва, Рада і г.д. у рэшце рэшт, пасля нейкіх незазумелых мне дэбатаў і спрэчак старшынёй абралі Ташу. Ну што ж, шчыра віншую)))
Пасля трохгадзінай канфірэнцыі быў вельмі смачны абед, а пасля ўсе пачалі пакрысе раз’язджацца. Дом пусцей, і гэта было нязвыкла, бо нават калі параўноўвываць з ранішняй цішынёй, усё роўна нешта не тое. Напэўна проста адчуванне што ўсе з’ехалі…
Мы паехалі недзе на 4ры гадзіны назад. Дзякуй Ташы, якая сапраўды давяла мяне да самай электрычкі да самага вагона!)) Сумняваюся, што я бы заблудзілася, але  так насамрэч было ўпэўненей і спакойней. Дадому даехала хутка. Вочы заплюшчваліся ў электрычцы, і закрываючы іх усё роўна ўзгадвала гэтыя дні і было крыху сумнавата што ўсё скончылася...
Дзякуй Гісторыцы. Усё было супер!

Маскі. Людзі. Адносіны

Мы ж не ведаем, як з кім складуцца адносіны. Знаёмячыся з кожным новым чалавекам, уважліва ўзіраемся ў яго, імкнемся заўважыць як мага больш фактаў, звестак, дакладнасцей. Напачатку з усімі мы ветлівыя, адкрытыя, шчырыя. Насамрэч, з першага погляду на чалавека нельга сказаць: “вось ён! З гэтым чалавекам мы будзем па чатыры гадзіны вісець на дамашнім, прызнавацца аднно аднаму ў каханні, а таксама сварыцца… з-за яго я калісьці буду вельмі мучацца і плакаць па начах...”
   Не. Ня можам. Таму і робім прыгожыя і ветлівыя твары пры кожным новым знаёмстве. І забываемся, якія ж мы насамрэч?... Вельмі – вельмі даўно, у  Маладэчна прысутнічала на ўзнагародзе за свой верш. Там таксама ўзнагароджвалі іншых удзельнікаў, і вось адна дзяўчына чытала сваё сачыненне.  Яна пісала аб тым, што людзі, выходзячы з дому, нацягваюць маскі. І толькі дзеці, яшчэ малыя і даверлівыя да ўсіх, не разумеюць гэтага, і з здзіўленнем назіраюць за дарослымі… Блін, праўда. Прайшло 3-4 гады, а я ўсё раўно памятаю тое хваляванне, якое адчула калі яна чытала. Зараз я рэдка ўзгадваю тую бібліятэку, тую дзяўчыну з сачыненнем… Але часта лаўлю сябе на думцы, што яна была  права. Яна права, і яшчэ сотні гадоў будзе права. Чаму мы ўсе ў масках? Як давяраць людзям, калі за адной маскай ёсць іншая, а за яй яшчэ некалькі?!
Нядаўна выкідвала сюды запіс пра Аську. Не думайце, што ў жыцці можа быць інакш. Была сведкай дыбільнай сітуацыі на рынку, пасля якой мне захацелася закрыць твар рукамі і збегчы датуль далёка-далёка. Карацей. Жэнька нешта мерала, я стаяла і чакала, адначасова назіраючы за людзьмі. Такая сітуацыя. Маладая пара - жонка і муж. Былыя суседзі прадавачкі па кватэры. Размаўляюць , мужчына прымярае джынсы. Спадабаліся. Ці будуць браць?... Будуць. Прадавачка запакоўвае. А ці можна зніжку?... Прадавачка звяртаецца да галоўнай, нейкай азіяткі па іменні Аня. Тая велікадушна дазваляе скінуць 10 тысяч. Жанчына ў роздуме. Прадавачка, бачачы што азіятка адвярнулася да маёй сяброўкі, эмацыйна паціскае плячыма і паказвае рухамі, што “Ну ніяк…”. Пара не бярэ джынсы і, развітаўшыся, ідзе далей. Прадавачка, павярнуўшыся да сваёй Ані, вычурна падымае бровы і зняважліва кажа пра маладых людзей. Маўляў, памерылі і пайшлі, такія бестаўковыя паразіты…
Мда. Вось і давярай людзям. І дзе верагоднасць, што пасля таго, як выйду я, за маёй спінай не будзе падобнага? Што рабіць? Не давяраць людзям? А каму тады? Жыць без даверу нельга. Ня жыць? Хм…
Я баюся. Баюся нарэшце забыцца хто я, што я, дзе я. Ведаеце, маё “недарэчнае каханне” хоць і прынесла шмат расчаравання ў жыцці, ды таксама надзяліла бясцэным вопатам. Ну, напрыклад, я адчуваю калі людзі хлусяць. Я адчуваю калі яны нешта недагаворваюць. І гэта дрэнна. Бо не ведаючы гэтага, жыць нашмат прасцей, паверце.

Пабыла на сапраўдным кватэрніку, пазнаёмілася з суперскімі беларускімі бардамі :)

Класны дзень Нядзеля. Менавіта ў гэты дзень любяць ладзіць усялякія цікавыя мерапрыемствы, сустрэчы, менавіта гэты дзень падаецца ж самы вольны ад вучобы і проста наканаваны для адпачынку.

Таццяна Беланогая

   Яшчэ да Новага Году я прыдумала сабе занятак на кожную нядзелю - гэта Школка. Так, праўда, часам бывае складана знайсці ў сабе сілы прачнуцца раніцай на электрычку, бо вельмі ж хочыцца адпачыць нарэшце ад вучобы. Так, часам там бывае складана, асабліва зразумець і ўсвядоміць усю інфармацыю, але тым не менш, менавіта гэтая Школка зрабіла з мяне чалавека, дала веру ў сябе, навучыла пісаць і думаць.  А яшчэ я пазнаёмілася з вельмі класнымі людзьмі, з якімі наўрад ці сустрэлася калі-небудзь без Школкі… 

  І гэтая нядзеля 28 красавіка таксама пачалася з яе самай. Добрая звычка ўжо прыходзіць раніцай у рэдакцыю, спускацца па прыступках у шэрыя дзверы, чуць слабое трэньканне званочка, бачыць знаёмыя і ўжо такія звыклыя твары, рабіць гарбату і слухаць апошнія навіны… Гэта чаруе і рабіцца звычкай. З сумам разумею, што засталося зусім-зусім крыху, усяго некалькі заняткаў :(
  Сёння занятак быў вельмі незвычайны, бо праводзіў яго рэжысэр, спадар Юры. Вельмі класна. Праўда. Вяла невялікі канспекцік, але і без яго добра ўсвядоміла асноўныя правілы з’ёмкі. Супер. Нарадзілася жаданне зняць што-небудзь цікавае, нават кароткі плян-сцэнарый з’явіўсяў думках.)
    Пасля занятку паланавалася што сустрэнуся з Пецям і пойдзем на кватэрнік. А перапынку пасля абеду, запыталася ў нашых, хто зьбіраецца таксама. Аказалася, што Валянцін ветліва пакажа дарогу і далучыцца таксама, гэта было добра, нават вельмі, бо дарогу асабліва я й не ведала. Сустрэлі Пецю, ён падарыў мне хамячка (!!!!), пайшлі на Чыстую.
   Шчыра ккажучы, я была там упершыню. Была вельмі здзіўлена, калі замест Чыстай убачыла насамрэч Гразную вуліцу. Дарога?.. не, ня чулі! Адна назва дый годзе. Нейкае гразкае балота, па якому боязна ісці.)))
Прыйшлі на гэтую кватэру, там ужо была колькасць людзей, але з іх нікога знаёмага. Ну, зразумела што Валянціна пазналі адразу, і ён адразу пайшоў вітацца. Я, як звычайна, уладкаваўшыся збоку, пачала аглядацца вакол, запамінаючы мясцовасць і людзей. Асвойваючыся, карацей. І тут… *барабаны дроб*… убачыла спадара Юрыя Іванавіча! Шчыра кажучы, я не думала што ён таксама будзе. У тым сэнсе, што ён з такім вялікім захапленнем пісаў пра Дударскі фэст, і я ўжо нават не спадзявалася яго ўбачыць. А тут пашчасціла. Гэта было супер.
    Пасля пачаўся сам канццэрт-імпрэза. Ведаеце, узгадваючы гэты момант жыцця, мне хочыцца глыбокка ўзыхнуць, набраць паветра, узмахнуць для эмацыйнасці рукамі і выпаліць раптам: “Шыкоўна!!”. Я ўпершыню чула Алеся Наркевіча і Таццяну Беланогую ўжывую. Гэта было чароўна. Вельмі класна ў паўпустым пакоі гучала гітара,  і галасы бардаў не проста былі ў яе саправаджэнні, а перапляталіся з гэтым чароўным гукам, сапраўды спявалі, і гэта был супер. У прынцыпе, спадабаліся ўсе песні. Былі там лірычныя, якія здорава кранаюць за душу, былі і жартаўлівыя, пераважна ў выкананні спадара Алеся, і разам гэта было шыкоўна. Ня ведаю, можа маё такое захапленне абумоўленна тым, што я була ўпершыню на такога кшталту сустрэчы, але мне здаецца, што сапраўды ўсё прайшло добра.
    Журналіст – ён паўсюль журналіст. Напэўна, так падумаў і Валянцін Цішко седзячы на канцэрце, і напэўна менавіта таму ён так самаахвярна адразу пасля канцэрта пайшоў здабываць інтэрв’ю з спадарыняй Таццянай, застаўляючы нас усіх чакаць  :)
   А мяне паставілі перад складаным пытаннем. Ехаць дадому на 20.26, ці ісці разам з Пецям, Юрыям Іванавічам, Дзянісам, спадарыняй Таццянай, Валікам на сустрэчу з Вольгай да універмага. У-у-у-у… Я вагалася, праўда. Але… Я так даўно ўсіх бачыла, што ідэя застацца падалася мне цікавай. Карацей, я засталася. Сустрэліся з Оляй, пайшлі ў “Шырван”, падаецца. Прышпільна там. Была ўпершыню, але спадабалася. Прыгожа, даволі ўтульна. Замовіла гарбату “Айзербайджанская”. У жыцці гэта слова вымавіць не магу, праўда ))) звычайная гарбата. У мяне дома смачнейшая нават.
  Пасядзелі вельмі добра ў кавярні, паразмаўлялі на жыццёвыя тэмы, карацей вельмі лёгка, шчыра, весела. Пасля пайшлі на электрычку. Я ўсё ж люблю людзей, люблю праводзіць з імі час. Сёння я была самая малая ў гэтай групоўцы, але мне было зручна і весела. Напэўна, таму што асяроддзе сабралася беларускамоўнае. Роднае.

Алесь Наркевіч

   Ужо седзячы ў электрычцы, я не магла паверыць што я сапраўды сёння пазнаёмілася з Таццянай Беланогай. Не, не тое каб я была ўжо такім аматарам бардаўскай музыкі, не тое каб у мяне пачынаўся мандраж пры выглядзе вядомай асобы, не, проста гэта было вельмі незвычайна і сапраўды чароўна. Проста нечакана было што напрыканцы гэтага дня мне давядзецца сядзець супраць чалавека, якога я з захапленнем слухала ўсяго некалькі гадзін назад. Мае любімыя песні – Белая птушка і Чорны май. Я іх слухала ну разоў пад сотню дакладна. І, мяркую, гэта таксама паўплывала на адчуванне нейкай казачнасці і чароўнасці.
   Вечар прайшоў чароўна. Праўда. Крыху шкада майго хамяка-беларусіка, які ўвесь гэты час ад пяці гадзін дня пратрываў у бутэльцы. Ён бедны так варушыўся і скакаў, што я падумала што яму ўжо там дрэнна:) затое ён дакладна прайшоў баявое хрышчэнне.) файна! 
  Ведаеце, гэта ўвогуле не ўсё тое, што я магла бы распавесці. Насамрэч пачуццяў вельмі шмат, і нашмат больш усяго здарылася сёння. Зараз перачытваючы, я разумею што шмат чаго не ўзгадала. Ну, каму будзе цікава - спытаецца ў жыцці.  :) Фатаздымкі ўзяты з сайта Край.бай (тут іх нават крыху болей).

p.s. 

   Прыязжаю дадому. Іду. І тут мяне сустракае бацька… карацей, мне ўляцела. Але гэта ўжо іншая гісторыя.. Дзякуй вялічэзны за шыкоўны дзень, спадарства, якое было побач! 

Коратка і зразумела: РТ

  РТ - рэпетыцыйнае тэстыраванне, якое праводзіцца штогод, пачынаючы з невядома якога года. Шукала ў сеціве паўгадзіны і нічога не знайшла. Затое даведалася, што Цэнтралізаванае тэстыраванне праводзіцца ў нас з 1998 года, і здаць яго можна па 14 прадметах.
  Наша школа, дзякуй Богу, таксама з'яўляецца месцам дзе можна без праблемаў здаць РТ.  Да нас прыязжаюць Радашковічы, Чысць, Выверы, Раёўка, Дубрава... Добра памятаю, як мінулыя гады з разнастайнымі пачуццямі праходзілі каля гэтых дзіўных абітурыентаў, якія набіваліся цэлымі натоўпамі ў школу, і займалі большую частку калідора на трэццім паверсе. Дзіўна, але мяне насамрэч не цікавіла ні ў мінулым, ні ў пазамінулым годзе, чаго яны тут заблукалі, і я не ўяўляла сябе ў іх ролі.
   Дарэчы, чым  больш думаю аб сабе ранейшай, тым больш адчуваю сябе нейкая бесталачу. Чым я цікавілася?. ды нічым. Паступленне?... Ну... Не чула... Блін. Крыўдна. :)

   Вельмі добра што нарэшце мой розум прыкаціўся і да мяне. У гэтым годзе і я здавала РТ. Першы этап я праспала. Ну й нармальна, тут нічога асабліва страшнага. На другі этап хадзіла на беларускую мову, набрала за яе 63 бала. Таксама не вельмі дрэнна. І вось гэты тыдзень як праходжу трэцці, апошні этап.
   11 красавіка ў 14.00 пачалося рэпетацыйнае тэстыраванне па сусветнай гісторыі, а таксама па грамаданаўству. Гэта была серада, а ў сераду ў нас 6 урокай. Маім апошнім была астраномія. Усё было бы файна, але нам далі рабіць самастойную працу. За тры хвіліны да двух зайшла ў кабінет настаўніца па матэматыцы, і сказала, што мяне ўжо шукаюць. Прыйшлося пакінуць недарашаную задачу і шырокімі крокамі, запіхваючы ў заплечнік кніжку і шукаючы там пашпарт з гелькамі, бегчы на трэці паверх, у 19 кабінет. Там ужо дырэктар, Клаўдыя Нікалаеўна, пісала на дошцы тое, што пасля мы перапісалі ў бланк - код школы, нумар прадмета... Убачыла знаёмую дзяўчыну з Чысці Алёну, села да яе. У прынцыпе складана пісаць не было. Нам раздалі бланкі, мы іх запоўнілі, пасля раздалі заданні. Складана не было, было, мабыць ,цікава ўпершыню ўбачыць заданні па сусветнай гісторыі :) Увогуле, як напісала так і напісала. Вынік пасля, калі не будзе занадта ўжо дрэнны, напішу сюды.)
  13 красавіка таксама ў 14.00 пачалося тэстыраванне па беларускай мове. Вось тут ужо - у адрозненне ад серады, дзе было ўсяго тры чалавека - прынялі удзел нашмат больш. Безумоўна, першае месца па колькасці занялі дзяўчаты і хлопцы з Чысці. Але іх заўсёды шмат...  Прыйшлі ў клас, занялі месцы. Акрамя мяне былі Юра, Саша, Жэня і Оля з майго класа, і Аня з паралелі. Расклалі карты) але не паспелі дагуляць, бо зноў прыйшоў дырэктар. Неяк дзіўна нас расадзілі, але сказаць дрэнна - нельга. Я сядзела за Юркам на першым варыянце, за мной на другім - Олька. Вельмі неспадабалася тое, што ў пакоі было занадта горача й душна. Неяк напісалі. Ня ведаю, як ацаніць сваю працу, бо пад сярэдзіну другой гадзіны сілаў ужо не засталося. :)

  Напрерадзе ў наступную сераду тэстыраванне па гісторыі Беларусі. Паглядзім, як там што будзе :)

чаму мне сёння прадалі піва?...

Эксперымент.
Заходжу з братам ў краму. Не істотна дзе яна, не істотна якога тыпу.
Прашу ў прадавачкі бутэльку "якога-небудзь" піва, кажу што патрэбна для шашлыкоў. Яна мне дала каротнія рэкамендацыі амаль да ўсіх, і ўсунула бутэльку "жыгулёўскага". Якой трасцы, прабачце за выраз? Няўжо мне насамрэч можна даць 18 год настолькі, што нават пашпарт пытацца ня трэба?
Блін. Я засмучана.
Калі піва прадалі мне, то значыцца прадаюць і іншым. Ды толькі я купляла яго па просьбе бацькоў і насамрэч да шашлыкоў, а наўрад ці ў іншых ёсць такія "ўзвышаныя" мэты.
Еп, гэта праўда сумна.

Маё Вар’яцтва

момант з гісторыі

                                         
  Я зразумела прычыну сваіх думак наконт паступлення. Але не ведаю, наколькі шчырай была тая думка...
  Ехала з Маладэчна дадому настрой быў добры. Выткавова сустрэлася з Артурам, было даволі весела, даехалі, у любым выпадку, хутка.
   А дома настрой зноўку некуды знік. Як заўсёды, пашкадавала сябе і апынулася ў багне стомленнасці і самашкадавання. Тым больш, што па дарозе да дому з электрычкі прыдумала, або ўдакладніла яшчэ адну прычыну майго такога далёкага паступлення.

   Чаму менавіта Наваполацк, а не Менск? Таму што Наваполацк, і кропка. Але гэта не дакладна, бо хто ведае, як здам я ЦТ. Але ўсімі сіламі буду імкнуцца паступіць менавіта туды. Чаму?.
    Апошнім часам, разважаючы, я ўсё больш разумею як шмат я нарабіла з мінулыя тры гады памылак. За многія ўчынкі, словы мне зараз сорамна, за многія – проста шкада. Неяк на казанні ў касцёле ксёнз казаў, што жыццё – гэта не гульня, якую можна пры дрэнным раскладзе пачаць спачатку. А я хачу. Хачу пачаць маё жыццё нанава. Забыць на ўсіх, хто заставіў мяне сумаваць, перапыніць нарэшце шкадаваць аб тым, што ўпушчана, перастаць чырванець у думкках за словы, якія недарэчна былі сказаныя.
   Апошнія два гады старалася не ўнікаць праблем, старалася вырашаць іх. Але зараз… я нават не ведаю, ці я з’яўляецца маё становішча праблемай. І тым больш не ведаю як гэта ўсё вырашаць. і проста хачу збегчы, прсорта, як мага далей.
   І таму з’ехаць у Наваполацк падаецца мне добрай ідэяй. Не будзе перад вачамі тых месцаў, з якімі звязана столькі успамінаў.
   А і ўвогуле, кажуць, што навучанне ў Наваполацку не вельмі і разлічваецца ад БДУ Менска. Напэўна, там будзе прасцей і хоць крыху меншы конкурс. 
   Ну вось неяк такія думкі. Але хто ведае, а раптам зараз усё наладзіцца? Таму што такая магчымасць зноўку з'явілася.

Радашковічы і яго вакзалы

аўтобус на якім ехала на вакзал

 

Прывіт!
Уяўляеце, а я сёння атрымала вельмі файны і цікавы дзень. Ну, мне падаецца што ён нашмат лепшы мінулых двух, і вось бы так было часцей!...
Карацей. Сёння я зноўку вандровала. Цяпер ужо ў Радашкавічы. Справа ў тым, што там у бальніцу паклалі маму, і было цікава з’ездзіць да яе ў госці, тым больш штоо там я яшчэ самастойна не была.

Раней перада мной ездзілі папа з малым, таму яны мне на пальцах расказалі, што ехаць трэ на 12.50 на аўтотбусе, і як туды дайсці. А Машка нават намалявала на лісточку паперы карту. Шкада, ёй я так і не скарысталася.
Прыйшоўшы на прыпынак я паспела заўважыць што шыльда з раскладам аўтобусаў амаль адарвалася, сценка прыпынка вельмі брудная і непрыгожая з-за абарваных аб’яваў (лепш бы пакінулі, было бы што пачытаць!) і што ўвогуле вакол вельмі сумна. Адна маршрутоўка везці мяне да Радашковіч не захацела, а вось другая, цалкам падобная першая, згадзілася.  Блін, камікадзэ кіроўца, які ўмудрыўся даць мне квіток як мы паехалі)
Да Радашковіч даехалі хутка. Праўда,  мне не спадабаліся крэслы ў маршрутоўке. Нязручныя… А яшчэ я ледзь не там вылезла. Проста зразумеўшы што мы ўжо ў радашковічах хацела выходзіць, але добра што ўзгадала пра абазначэнне “ля кладбішча”.

фота фігуры з таго самага кладбішча

Удакладніла ў кіроўцы, ён пацвердзіў што гэта і праўда крыху далей.

мне спадабаўся іх распарадак!))

Да бальніцы дайшла хутка, але задзяўбалася падымацца пад горку. Увогуле, не крыўдуйце жыхары Радашковіч, але мне ў вас не спадабалася. Нейкія шэрыя будынкі, і паўсюль тоўстыя срэбраныя трубы… Бр. Неяк не тое, чаго мне хацелася б. паставіла сабе мэту абавязкова з’ездзіць у Радашковічы летам, а раптам там будзе прыгажэй ?)
Бальніцу нашла хутка, і тое, дзякуючы таму,што патэліла мама і з вакна свайго пакоя кіравала маімі рухамі. Іначай я як звычайна блукала бы кварталамі, бо бальніца напачатку здалася мне школай  ну а што, я ж без акуляраў!...
Калі ўваходзіла таксама прыкол. Дзе ў іх нармальныя дзверы? Невядома. Увайшла праз прыёмны пакой. Там сядзела нейкая цётацка, якая махнула прапускаючы рукой і растлумачыла як знайсці лесвіцу. Мне патрэбна было на трэці паверх. І ўявіце мае пачуцці калі падымаюся на максімальны (больш няма куды) а там дліннюююткі калідор з бясконцай колькасцю белага калеру дзвярэй з шыльдачкамі. Ды яшчэ прастора поўніцца гуккамі і пахамі. Прайшоўшы крокаў 10 у адзін бок, злавіла нейкую ці то медсястру ці т осанітарку і папрасіла растлумачыць де я і як прайсці на трэці. Атрымала цікавы адказ што я і так на трэццім… Злякалася, бо не спытала ў мамы нумар палаты. Але пашчасціла, яна сама знайшла мяне і не дала згубіцца ў гэтым віры белых дзвярэй і завяла ў сваю 14-ю палату.
Пасядзела ў яе да 15 гадзін, пасля развіталася і пайшла шукаць шляху назад. З бальніцы было ўжо не так весела выходзіць, бо мама правяла да выхаду.
Наступны аўтобус быў толькі на палову пятай ,таму я вырашыла не чакаць на сумным прыпынку, а скарыстаць час і прагуляцца па гораду. Усё было бы проста файна калі б не мяцеліца, змроочны вясенні выгляд, і мокра-халодныя лужыны. Зайшлася нават у некалькі крамаў і аптэку, купіла сабе гематавіт. Таксма зайшлася да касцёлу. Шкада, ён быў зачынены. Ну, спадзяюся, штот яшчэ патраплю туды.
Прыйшоўшы на аўтавакзал (невялічкае памяшканне з сіняй атынкоўкай і некалькімі крэсламі) прыйшла ў жах. Мне там зусім не спадабалася. Асабліва тая жанчына, якая прадавала квіткі, бо яна мяне не разумела і доўгі час тупіла…
Гэтае памяшканне адчула маё адчуванне і хацела забраць значок белсату. Фух, выратаваў нейкі дзядзька, які яго падабраў і аддаў мне. Дзякуй яму велічэзны!
Прыйшлося прыгаць на вуліцы хвілін 15,чакаючы пакуль пунктуальны да жуці кіроўца (маршрутоўка павінна была выехаць ў 15.55, і ён прыйшоў без 10 секунд столькі) прыйдзе, і мы нарэшце паедзем. Клас, вельмі спадабалася прыдумка кіроўцы як зрабіць зверху руля такое прыстасаванне, у якім захоўваюцца звернутыя ў клубочкі грошы на здачу. А што, зручна ж! 
Ехаць трэ было да вакзалу. Мне казалі што гэта хвілін 10, але насамрэч з’явілася што больш за 20… Першапачаткова ехаць было весела, бо наперадзе стаяў крыху п’янаваты дзядзька і балакаў з жанчынай аб савецкай уладзе, якая так непрадбачліва вырубіла стары парк ля касцёла. Але пасля дзядзька пайшоў, і я пачала патроху засынаць. Гэтыя ўсе новыя дамы, твары, крамы, эмоцыі крыху стамілі мяне і ад таго вельмі захацелася спаць. Еле датрывала пакуль даедзем. Нават пачынала ўжо хвалявацца, што нешта вельмі доўга, а раптам я не туды села?)
Ну, вакзал Радашковіч мяне не здзівіў. Яго я бачыла і раней з вакна электрычкі. Але гэта звонку.. з нутры – насамрэч, я чакала большага. Брр… нават пісаць пра яго не хачу. Расчараваў ён мяне адным словам 
Гы.. крыха не прапусціла сваю электрычку. Забылталася, у які бок тая павінна ісці. І не знайшла сіне-белых шыльдачак з тэкстам “на Менск На Маладэчна”. Спыталася ў нейкай жанчыны, дзякуй ёй за падказку. Напісаць у нататнік думкі не атрымалася. Умаль усе месцы былі занятыя, і таму прыйшлося сесці ля двух мужчын, якія скардзіліся на жыццё, ці што? Асабліва не прыслухоўвалася.

Хто хоча ў вандроўку? :)

 Прывітаначкі! Усіх асоб жаночага полу віншую са святам! :) Жадаю шчасця, поспехаў, кахання!

  А таксама звяртаюся да вас, сябры,  з пытаннем-прапановай: сябры, мо хто хоча з'ездзіць  у невялікую вандроўку разам са мной у Кушляны?

  На Ракуцёўскім леце 2011 года паабяцала Уладзіміру Содалю (Жэнька сведка) што ўсё ж даеду ў гэтую слаўную сядзібу Францішка Багушэвіча. Вось і звяртаюся да вас з пытаннем, можа таксама хочыце з'ездзіць? :) Час і падрабязнасці можна ўдакладніць звязаўшыся са мной па тэлефоне або праз пошту. Але вандроўка плануецца прыкладна ў хуткім часе, таму ня спім :)

зборка з некалькіх сайтаў пра мае імя :)

Дарья — от персид. огонь великий, стар. Дария.

Производные: Дарьюшка, Даря, Дарюха, Дарюша, Дарёна, Дарина, Даруня, Дарёха. Дарёша, Даша, Дашуля, Дашуня, Дашура, Дашута, Дашуха, Даня.

Именины: 1 апреля.
 Смышленая и несколько импульсивная девочка Даша всегда руководит сверстниками в играх. Обидчика может быстро поставить на место, пустив в ход кулачки. Не приемлет одиночества, любительница шумных, весёлых игр, где все дети — там обычно и Даша.
 Любимица мамы, она не приучена с детства к ведению хозяйства, но позже присущее Дарье стремление к организованности и чистоте формирует соответствующий тип характера. На письменном столе у Даши обычно порядок, ей не приходится часами искать потерявшуюся авторучку.
Даша не из тех, кто будет корпеть над домашним заданием, хотя учится она, как правило, неплохо — выручает свойственная ей сообразительность, усидчивости же и трудолюбия ей явно не хватает.
Ребята в классе побаиваются се острого язычка, учителя видят в ней своего помощника, да и сама не прочь поруководить детьми, хотя в принципе общественная работа — ж ее стихия, от нее она всегда постарается ускользнуть. Хорошо вяжет, любит одеваться со вкусом.
 Умеренно пользуется косметикой.
Большая фантазерка.
Влюбчива. Хорошо будет справляться с работой страхового агента, журналиста, психолога. Дарья живет настоящим и устремлена в будущее. Прошлое мужа, его добрачные увлечения, привязанности, страсти и романы Дарью интересуют мало. Энергичная, активная, наделенная способностями, она менее всего склонна оглядываться на прошлое. Она сторонник того, чтобы жизнь начинать «с нуля» начинает ее именно так — вычеркнув из своей жизни все, что так или иначе может травмировать ее мужа. В настоящее она берет лишь то, что позволит ей и мужу чувствовать себя счастливыми. Сразу устанавливает хорошие отношения с родственниками мужа, приглашает их к себе в гости, старается встретить так, чтобы понравиться.
Любит консервировать. Домашнее хозяйство ведет экономно. Бережно относится к самолюбию мужа, в присутствии посторонних избегает делать какие-либо замечания в его адрес.

radio_news :)

 гы.. вось так над намі прыкалываюцца ў ШМЖ.) так, прачытана вельмі галіма, але ,калі хто не чуў мой голас  або забыўся - мяркую, будзе цікава паслухаць :)
а ўвогуле, вось слухаючы і апрацоўваючы гэтае аўдыё, зразумела, што не возьмуць мяне на радыё...:)))

хех. знайшла стары пашарпаны сшытак. ізноў вершы !)

з таго ж сшытка :) я малявала..

Вершы з далёёёёкага дзяцінства.... :)



Распусціла іва
Шоўкавыя косы
Паглядзела іва
Ды на плац вады
Уздыхнула іва
Пра свой лёс гаротны
Заспявала песню
поўную нуды.


Ах, как хочется скорее
Повзрослеть!
Стать умней, добрей и лучше
И уехать за тридевять земель
Там где буду я всех круче
И всех лучше.
Но ведь это – все мои мечты
Я ведь знаю, что не стать мне
лучше
Я ведь знаю что уехать
Мне нельзя
Ведь тут дом мой, и моя
Семья!


Грохочет гром, и ливень льёт
Ломая куст сирени
 А где-то соловей поёт
В теньке приятной лени
А дождь поёт всем о своём
И каплей разбиваясь
Он поит землю серебром
Безумно улыбаясь.

Калі не хапае паветра

  У вас калі небудзь было адчуванне вялікай стомленнасці? Калі жаданне заваліцца ў ложак, схавацца пад коўдрай і спаць? Калі ў галаве зніклі ўсе светлыя і нават цёмныя думкі, на душы чорнай дырою ззіяе сум, і такое адчуванне, што справа скончыцца дыпрэссіяй?...
   Асабіста я ненавіжу такое пачуццё. Бесіць, выводзіць з сябе. Ненавіжу спаць. Калі чалавек спіць, час ціхенька, незаўважна, забірае частку яго жыцця. Калі ў панядзелак я праспала з раніцы да 16 гадзін вечару, я прачнуўшыся, проста прыйшла ў злосць, калі ўсвядоміла гэты факт. Як??! Праспаць цэлы дзень??!! Гэты момант быў для мяне жахлівы. І да пазняга вечара я блытала гадзіны. Нават у палову пятай выпіла дзённыя лекі, палічыўшы што яшчэ раніца….

    А сёння выбралася а палове восьмай у краму. Цудоўнае, насамрэч, надвор’е. невялікі марозік, які закаваў усю гразоту на дарозе, чыстае цёмнае неба, слабенькі подых ветру ў твар… Я сказала маме, якая ішла са мной, што сёння чудовы вечар. І, пачуўшы свае словы ўслых, задумалася.
   Калісьці ( як жа даўно гэты было!) аніводны вечар я не праводзіла дома. Жыццё ў вёсцы адметнае тым, што ў цябе заўсёды над галавой чыстае, незабруджанае неба, пад нагамі і ўдоль і ўпоперак прыгожыя краявіды і маршруты. Можна бясконца вандраваць па лугах і палях, ці незнарорк заблукаць у з маленства вядомым лясочку, ці проста некалькі гадзін правесці на ўзгорку ля крынічкі або на бяседцы. Тады было весела ў тым плане, што была кампанія. Хоць якая, але была. І было весела шпацыраваць уначы, глядзець на праязжаючыя фары машын, адварочваць свій твар ад іх засветлага святла, размаўляць ні аб чым і проста ўдыхаць свежае паветра.
    Мда, жыццё часам жорсткае. Калі не стала з кім гуляць, на душы быў смутак, і менавіта ён згладзіў гэтае расстанне з наваколлем і паветрам. Неяк не заўважыла як стала звыкла вечары праводзіць дома, у чатырох сцянах, за кампутарам. Нейкія Кантакты, спэйсы, чат… Навошта было ўсё гэта? Як падумаю, колькі я часу змарнавала!... Так, гэта праўда, набыла файных сяброў, якіх я вельмі люблю і шаную, перапіска з якімі для мяне заўсёды будзе чымсьці істотным, але дзе яны менавіта зараз? Іх няма побач, яны так і будуць знаёмымі з інтэрнэту, яікі я жывуць далка і спатканне з якімі магчыма тольк пры цуду. Або ізноў жа ў віртуальнай рэальнасці.
  Сёння прачытала ў стужке навінаў вельмі файны статус. Блін, не маг на жаль знайсці яго зараз каб працытыраваць. У цэлым ён кажа, што хоць у цябе і можа быць проста атпадная перапіска з кімсьці, але верагодна, што ў таго чалавека ў другім акенцы паведамленняў ёсць іншая дзяўчына ,якая даражэй яму за цябе. 
   І вось дзіўна. Вярнуўшыся дадому з крамы я маю адчуванне прачнуўшагася чалавека. Удыхнула свежага паветра, нарэшце зразумела чаго мне так не хапала. Волі. Прастору. Прыроды.
   Усё. Заўтра пайду гуляць.  далучайцеся!

чарговы верш і яго вынікі)

Прадстаўляю на ўсеагульны агляд мой  верш. назвы у яго пакуль няма, але прыкладна "ні аб чым".)

Каханне. дзіўнае, насамрэч, пачуццё.
Яно то напаткае, то збягае…
Бы котка з мышкай, так з людзьмі гуляе.
Здаецца, момантамі: вось яно, прыйшло!
Праходзіць некалькі хвілін — імгненняў,
І разумееш — то ўсяго быў сон.
Вясновы. з сонечных і здзеклівых праменняў…


 сам верш можна праглядзець клікнуўшы на вось гэты сказ.

успаміны з старых сшыткаў...

  Вітаю! 
  Знайшла свае старыя асабістыя дзённікі. Самы першы з іх (знойдзеных) датуецца 2006 годам, як жа даўно гэта было! З усмешкай, а момантамі з слязьмі на вачах ад смеху, чытаю яго зараз. Цікава…
так і хочацца сказаць што гэта не я. Нехта іншы. Іншая дзяўчынка з дзіўнымі поглядамі на жыццё і наваколле. Калі б мне крыху зацерушылі памяць, я бы ніколі не згадзілася, што гэты брэд на многіх старонках пісала я. “Не-не-не, не ганіце лухту, спадарства! Не трэба мяне абгаворваць!” – вось прыкладна бы так і сказала. Але мая памяць, на жаль, сведчыць мне, што гэта ўсё ж пісала я, смешная дзяўчынка, якую хвалявалі смешныя рэчы. Але ўсё ж, насамрэч, вельмі класна чытаць вось так і разважаць, насколькі гэта ж я змянілася, шукаць нешта падобнае з мінулым і сучаснасцю. 
    Весці дзённік з малых год было маёй звычкай. Ну, можа і не звычкай, але неабходнасцю, калі можна так сказаць. Запісывала ў сшыткі, нататнікі, хавала іх, каб толькі ніхто не прачытаў. Але ўсё ж чытачы былі. Правільней сказаць – чытач, гэта Машка. Дзякуючы ёй, я вучылася шыфраваць свае думкі, і лепі хаваць дзённік. Але не думаю, што атрымоўвалася, бо пра падзеі запісывала толькі калі была ў моным узрушанні. Ну якія тады могуць быць у галаве думкі каб не прачыталі?)) смех, ды й толькі.
    Я не ведаю, калі, з якога часу, пачала пісаць пра ўсе падзеі. І нават не памятаю з якой нагоды і з чыйго штуршка, але ж пачала. Усе зсвае запісы ніколі не пачынала нейкім звароткам да некага, проста разважанні, успаміны пра дзень, нейкія высновы, думкі, занатаванні на будучыню. Але заўсёды дзённікі былі толькі друкаваныя. Не люблю кампутраныя запісы. Іх лёгка знасйці, прачытаць, згубіць. Ды й на іх нельга пабачыцць тэндэнцыю змянення почырку. Таксама на днях, падчах пошукаў на паліцы з кнігамі і сшыткамі, знайшла дзённік з Польшчы, прыйшла ў жах, пабачыўшы, як я пісала. Гэта ж жах! Прыкладна як і малы зараз піша. Кашмар!)) 

Некаторыя вытрымкі з дзённіка ад 14.08.07 – 03.01.2010.
29.10.2007
  “... Незнаю доверять ли мне  «Х”  сегодня я  «Х”  Разказала такое (узята у прамавугольник ,вылучана), о чём сама не знала….» -?????
23.11.2007
 «…. Сегодня самый обычный день, из календаря…” -?????
10.11.2008
 “…. “У” сидит у нас каждый вечер, чай-ок пьёт! Воду переводят…» - убило!)))))»
  Насамрэч, без смеху гэта чытаць нельга. Гэта толькі 3 прыкладны, а іх можна было бы выпісаць сотні, але ўсе было бы палівам. Але адначасова і крыху балюча, бачыць сябе з боку. Вельмі эгаістычная, жорсткая, фанабэрыстая і дурная дзяўчына! Шчыра спадзяюся, што зараз я змянілася, хаця бы крышачку.)

   “Я вечна баяўся не таго, чаго трэба было баяцца, і вечна не баяўся таго, чаго баяцца варта было. А калі так, то ці варта было ўвогуле чаго-небудзь баяцца?”

   Прыгожая цытата. Блытаная ў сваіх словах але глыбокая ў сэнсе. Яна стане эпіграфам да майго сённяшняга поста-разважання.
   Засядзелася. Азірнулася на час – палова першай. Крыху засумавала, бо гэты дзень прамінуў для мяне вельмі хутка.
   У чарговы раз праглядю Хауса. Цяпер ужо 3 сезон, недзе 11 серыя. Не разумею, чаму люблю гэты серыял. Магчыма, мне падабаецца Х’ю Лоры ў выкананні ролі Грэга Хаўса. Не тым што ён эгаістычны, самаўпэўненны, рэзкі і ўвогуле не самы ветлівы чалавек, а тым, што насамрэч у яго глыбокі ўнутраны свет, ён складаная асоба і неўраўнаважаны наркаман.   таму, спадарства, не крыўдуйце за думкі.
    Вось зараз я замерзла і зноўку злая – таму што зусім не маю сілы волі. 100 мегабайт – хапае толькі на дзень. Хутка прыйдзе трафік. У ім 500 мегабайт на дзень. У студзені, я прасядзела ўвесь трафік за некалькі дзён. Што будзе ў гэтым?
  А яшчэ прыйшла думка, што жыццё – вялікая лухта. Ну, вось напрыклад каханне – рэч увогуле да мяне ставячаяся выключна адмоўна. Ну вось дзе заканамернасць – толькі разгледжу добрага хлопца, толькі злаўлю сябе на думке што ён мне падабаецца… і адразу усе ідыліі рушацца…. Ну вось чаму так?... лухта ўсё гэта.

Колькі каштуе захварэць?

 

    


  Сапраўдная зіма наступіла вельмі нечакана напэўна для ўсіх, не ўлічваючы сіноптыкаў.
   І, зразумела што для многіх прыйшла пара не проста пашморгаць носам, але і паваляцца дома з тэмпературай. Так і мне. Недзе падставіла зіма падножку і вось, наведаўшы амбулаторыю, атрымала загад прыйсці ў сераду, а таксама лісточак з патрэбнымі лекамі.
   Атрымаўшы усе неабходныя лекі ў аптэке, якія купіў брат,  я крыху здзівілася з набегшай  сумы. Давайце палічым разам.
   “Противовирусное и иммуномодулирующее средство»  Арпетол  за 10 таблетак просіць  17 060р. піць гэтыя таблеткі трэба 3 разы ў дзень. Улічваючы тое, што звычайна раяць піць яго пяць дзён, зразумела што трэба купляць яшчэ адну каробачку. У агульнай суме гэта наважыць на 34 120 р.
    Едзем далей. «Ингалипт. Спрей, для местного применения»  каштуе 12 250р, 10 мл і пырскаць ім трэба 4р ў дзень. У прынцыпе, яшчэ танна.
   Наступны лек – «Экстракт Шалфея с витамином С, таблетки для рассасывания». Маюць у сабе 24 таблеткі, і каштуе 14 000р. дарэчы, нармалёвыя, амаль смачныя.))
  Апошняя, на што не хапіла за адзін падыход грошаў -  вітаміны “Теравіт” коштам 40 000р.
  Палічыўшы ўсе разам з вітамінамі, атрымоўваецца 100 370р. Без вітамінаў -  60 370р.
Нядрэнна каштуе лячэнне, праўда? А калі ўявіць што не проста прастуда, а нешта мацнейшае?... Таму спадарства, хварэць – не раю!))