Неяк не даводзілася бываць у дзіцячых інтэрнатах. І неяк не выпадала магчымаць, дый жадання асаблівага не было, і не было з кім ехаць… А тут настаўніца з школы папрасіла зрабіць фатаздымкі канцэрта ў школе-інтэрнаце, запісаць на відэа некалькі нумароў, і я згадзілася. Ад нас да Радашковіч прыкладна кіламетраў 22, паехалі на школьным аўтобусе, і прыкладна за 25 хвілін даехалі. Прычым крыху не па закону паехалі. Аўтобус ўмяшчае ў сябе 25 мейсцаў, нас было 26… з-за гэтага хвілін 5 сварыліся настаўніцы з кіроўцам, які не хацеў ехаць. Але пасля неяк дамовіліся і паехалі.
Радашковіцкая школа – інтэрнат імя Гастэлы пабудавана ў 1960 годзе. Зараз тут жыве 91 чалавек, дзеці і моладзь да 18 год. Школа сустрэла нас вялікімі вокнамі на шэраватых будынінах, разнакаляровымі арэлямі і турнікетамі на спортпляцоўке. Хоць зараз і зіма, але без снегу прадчуванне што глыбокая восень: голае голле дрэваў, шэрая зямля з бляклай травою, зацянутае хваравітымі хмаркамі неба… Дзяўчаты, якія прыехалі сюды ўжо не ўпершыню, упэўненым крокам рушылі да ўваходу. Адразу на вахце пры ўваходзе нас ветліва сустрэлі вахцёрка, і Ірына Станіславаўна педагог–арганізатар інтэрната, і прапанавалі падымацца на другі паверх у гардэроб. Канцэрт быў запланаваны на 3 гадзіны, а мы прыехалі прыкладна ў палову другога, таму юныя артысткі вырашылі выкарыстаць гэты час на карысць і адправіліся разам з Тамарай Іванаўнай рэпетыраваць на сцэне, пробаваць мікрафоны і сцэну. Дарэчы, вельмі кінулася ў вочу актавая заля – неякая маленькая ў шырыну, але вельмі ўжо доўгая.
Я вырашыла выкарыстаць гэты час для азнакамлення з інтэрнатам. Неяк узнікла думка напісаць пра інтэрнат і яго жыццё, пахадзіць, зрабіць некалькі фатаздымкаў, пасябраваць з дзецьмі… Фатаграфуючы стэнд прысвечаны Максіму Багдановічу, адбылося маё першае знамства з моладзю інтэрната – два хлопца, праходзячы каля мяне, далі параду не фоткаць гэтае “убоства”, бо яна вартае толькі прыбіральні. На маё пытанне “Чаму?” яны нічога не адказалі, і ўвогуле паспяшылі сысці.
Пашанцавала – сустрэла знаёмую дзяўчыну, якая раней жыла тут, а зара змае сям’ю, і яна з задавальненнем паказала мне ўвесь інтэрнат, правёўшы па усіх паверхах, пачаўшы са сталовай, у якой якрах елі дзеці з малодшай групы.Пасля пабывалі ў некалькі жылых пакоях. Здзівіла невялікая колькасцю рэчаў. Калі параўнаць з маім пакоем, у якім на кожным месцы што-небудзь знаходзіцца, і не заўсёды ў парадку, тут выключна ўсё абмежавана. Нават цацкі на паліцах стаяць неяк адасоблена і правільна. У дзяўчат на століках як і паўсюль розныя флакончыкі, баначкі, шампунькі і г.д. У хлопцаў кавардак крыху, кіпячы электрачайнік, уключаны камп’ютар.
Зайшоўшы у пакой да хлопцаў – на фатаздымку – сустрэлі там выхавацеля, якога мая сяброўка называла не інакш як па імені па бацьку. Такіе ж адносіны паміж іншымі некаторымі выхавацелямі і выхаванцамі я яшчэ не раз сустрэла ў гэты дзень.
Пасля жылых пакояў, мая сябровачка, якая павінна была быць вядучай, пакінула мяне на вахцёрку, і пабегла на рэпетыцыю. Камунікабельная вахцёрка ўдакладніла мне адказы на некаторыя пытанні, і сказала, што працааць ёй тут падабаецца, што працуе яна ўжо 15 гадоў, заробак тут добры… Пасля яна паклікала праходзячую міма дзяўчынку Насцю, (прыкладна 15-16 год) якой сказала правесці мяне паказаць бассеін. Мая спроба сфатаграфаваць залю скончылася нічым – строгая прыбіральшчыца голасна забараніла рабіць усялякія фатаздымкі, да таго часу, пакуль яна не закочыць уборку. Але мы ўжо не сталі чакаць, і рушылі назад. Па-праўдзе сказаць, басеін вельмі прыгожы, зручны. У пакоях дзе пераапранацца, душавых вельім ўсё прыгожа зроблена, і, галоўнае, якасна. Басеін знаходзіцца ў мед блоку, на першым паверсе. Мед блок, зразумела, што на другім. Знайшла цікавую рэч – на першым паверсе, на калоне вісіць цэтлік, колькі каштуе наведаць басеін звычайнаму жыхару Радашковіч. Што ж, зручна і танна. Паспрабавала разгаварыць дзяўчыну. Але, не атрымалася, бо яна вельмі аднасастаўна адказвала на мае пытанні, і, падаецца, была не вельмі рада ад маёй прысутнасці.
Вярнуўшыся ў галоўны будынак, атрымала прапанову ад вахцёркі прагледзець музеі, на якую з задавальненнем згадзілася. Музеі таксама ўразілі. У ваздушным і вогненным музеі імя Гастэлы вельмі прыгожыя, добра аформленныя экспанаты, а таксама змешчана кніга водзываў наведвальнікаў. Прагортаўшы некалькі старонак , убачыла подпісы з розных-розных гарадоў і краінаў. Музей насамрэч можа ганарыцца подпісамі не толькі выхавальнікаў інтэрната, але і з Маладэчна, Брэста, Гродна, іншымі гарадамі Беларусі а таксама Расеі. Таксама шмат змешчана узнагарод і дыпломаў перамог музея. 
Краязнаўчы музей зіхаціць як скарбніца, бо адрау пры ўвоходзе змешчана некалькі паліз розлічнымі кубкамі і ўзнагародамі. Таксама шмат тут фатаздымкаў выпускнікоў інтэрната, ёсць выпускныя альбомы, памятныя фатаздымкі з мерапрыемстваў. Ёсць вялікі стэнд прысвечаны Радашковічам, гісторыі і падзеям… Азнакамляючыся з інтэрнатам, крыху забылася на час. На жаль, але трэба было вяртацца ў актавую залю, зрабіць некалькі фатаздымкаў рэпетыцыі. Там ўжо праігрывалася праграма, і ўжо было крыху гледачоў.
Канцэрт падрыхтавалі красненскія вучні і Іванчына Тамара Іванаўна, якая працуе не толькі ў нашай школе, але і ў Радашковічах, ад Маладэчанскага цэнтра творчасці дзяцей і моладзі “Маладзік”. На сцэне выступалі вакальны гурт “поющие сердца ” і танцавальны “Ладошки”, спявала выхаванка інтэрната Паліна Сакалова, а вядучымі сталі Влад Ларко і Ніна Балотнік, таксама жыхары інтэрната. Канцэрт спадабаўся гледачам, якія ўдзячна пляскалі ў далоні пасля кожнай песні. Калі адспявалі фінальную песню, на якую выйшлі ўсе удзельнікі, і артысты пабеглі пераапранацца, паказаць сябе вырашылі і выхаванцы інтэрната, якія уключыўшы ў актаай зале свае мінусоўкі, пачалі сваю рэпетыцыю, на якой чыталі рэп. Безумоўна, яна выклікала інтарэс у нашых дзяўчат, якія нават занялі мейсцы ў зале каб паслухаць.
Ад’язджаць дадому было неяк сумнавата. Напрыканцы паспела паразмаўляць каля паў гадзіны з сябрам Владам, выхаванцам інтэрната, калі сустрэла яго ў фае школы. Паглядзелі фатаздымкі, паразмаўлялі пра жыццё. Сябар распавядаў мне пра жыццё ў інтэрнаце, пра свой лёс. Складана ўспрыняць, складана ўсё зразумець. Вельмі глыбокі адбітак заставіў адказ на пытанне: - Ну а як ўвогуле?
- Нармальна, весела. Толькі часам бываюць моманты, калі нічога не хочаш, толькі калі праваліцца пад зямлю і не жыць.
Зараз у інтэрнаце выхоўваеца 91 чалавек. Амаль усе паходзяць з сем’яў, дзе бацькі п’юць і засталіся бацькоўскіх праў. І большасць тых, з кім давялося размаўляць, сказалі, што не хацелі бы вярнуцца да сябе дамоў, што іх дом тут, бо шмат хто жыве з самага маленства па інтэрнатах. Хочацца толькі спадзявацца і верыць у тое, што жыццё гэты дзяцей складзецца добра, і ўсё ў іх будзе паспяхова. Ад’язжала з інтэрната з склданым і супярэчлівым пытаннем у сэрцы. Цяжка сказаць, што дзеці нечага патрабуюць ў матэрыяльным плане, бо жывуць яны больш-мнш прыстойна, не скардзяцца. Але, ўсё ж, калі паразважаць. Гэтыя дзеці, якія яны будуць у будучыні? Я не магу зусім ўявіць як гэта, быць кожны момант без падтрымкі, любові, пяшчоты… Калі з маленства цяжар адказнасці і самастойнасці, які звычайна паступова перакладаюць на нас бацькі, дзеці маюць з самага маленства?... Страшна, бо не ведаю ,чым памагчы, у чым паспрыяць. Хіба толькі малітвай….
Комментариев нет:
Отправить комментарий